พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522

       พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 เป็นกฎหมายไทยว่าด้วยการจัดตั้งศาลแรงงานและกำหนดกระบวนพิจารณาคดีแรงงานโดยเฉพาะ มีผลใช้บังคับตั้งแต่ปี 2522 เพื่อให้การระงับข้อพิพาทระหว่างนายจ้างและลูกจ้างมีประสิทธิภาพ รวดเร็ว และเป็นธรรมยิ่งขึ้น

ข้อเท็จจริงสำคัญ

ประกาศใช้: 8 ธันวาคม พ.ศ. 2522

มีผลบังคับ: 23 ธันวาคม พ.ศ. 2522

หน่วยงานผู้บังคับใช้: ศาลแรงงานกลางและศาลแรงงานภาค

ลักษณะเด่น: มีผู้พิพากษาสมทบจากฝ่ายนายจ้างและลูกจ้างร่วมพิจารณาคดี

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์

       ก่อนปี 2522 คดีแรงงานถูกพิจารณาในศาลแพ่งทั่วไป ซึ่งขาดความเชี่ยวชาญด้านแรงงาน พระราชบัญญัตินี้จึงออกเพื่อจัดตั้งศาลแรงงานเฉพาะทาง มีองค์คณะประกอบด้วยผู้พิพากษาอาชีพและผู้พิพากษาสมทบที่เป็นตัวแทนฝ่ายนายจ้างและลูกจ้าง เพื่อให้การพิจารณามีความเข้าใจบริบททางแรงงานและส่งเสริมความยุติธรรมทางอุตสาหกรรม

โครงสร้างของศาลแรงงาน

       ศาลแรงงานแบ่งเป็น ศาลแรงงานกลาง ที่ตั้งอยู่ในกรุงเทพมหานครและ ศาลแรงงานภาค ในภูมิภาคต่าง ๆ แต่ละศาลมีอำนาจพิจารณาคดีแรงงานตามเขตพื้นที่ที่กำหนด คดีที่ยื่นต่อศาลแรงงานอาจอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานได้ในประเด็นข้อกฎหมาย

วิธีพิจารณาคดีแรงงาน

       กระบวนพิจารณาคดีแรงงานมุ่งเน้นความรวดเร็วและเป็นธรรม โดยศาลอาจเรียกคู่กรณีมาประนีประนอมก่อนตัดสิน หากตกลงกันได้ ศาลอาจมีคำสั่งรับรองข้อตกลงนั้นเป็นที่สุด หากตกลงไม่ได้จึงดำเนินการพิจารณาตามปกติ

ผลกระทบและความสำคัญ

       กฎหมายฉบับนี้เป็นรากฐานสำคัญของกระบวนการยุติธรรมด้านแรงงานในประเทศไทย ช่วยสร้างกลไกเฉพาะทางในการระงับข้อพิพาทแรงงานและพัฒนาแนวคำพิพากษาที่เป็นมาตรฐานสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างในภาคส่วนต่าง ๆ